czwartek, 20 grudnia 2012

"Moja bliskość największa" Janusza Wiśniewskiego

źródło: lubimyczytac.pl
Nota od wydawcy:
"Moja bliskość największa" to zbiór 15 felietonów Janusza Leona Wiśniewskiego, jednego z najpopularniejszych polskich pisarzy, autora bestsellerowej "Samotności w sieci". Większość tekstów publikowana już była w miesięczniku "Pani". Tym razem czytelnik może zapoznać się z ich dłuższą, pełną wersją. Autor kreśli poruszający portret Damiana - autystyka, który ma fotograficzną pamięć i talent do języków obcych. Teraz dojrzewa. W świat erotyki pomaga mu wkroczyć "asystentka seksualna". Bohaterką innego felietonu jest Bettina, która szuka miłości w popularnych serwisach randkowych. Już kilka razy się sparzyła, ale nie traci nadziei. Czy znajdzie miłość swojego życia? Z kolei Patryk ma wszystko, czego można zapragnąć. Jego ojciec, producent kombajnów, kupuje mu luksusowe mieszkania i drogie samochody. Posyła syna do najlepszych szkół. Ale Patryk ma inne marzenie - woli być florystą i układać kwiaty w małej kwiaciarni...
Czytając książkę "Moja bliskość największa", przekonujemy się, że Wiśniewski jest mistrzem krótkiej formy. Za pomocą paru obrazków, czasem kilku zaledwie zdań, potrafi przekazać prawdę o ludzkiej naturze. Nikt tak jak on nie pisze o seksualności, skrywanych pragnieniach, bolesnych rozczarowaniach i potrzebie miłości. Dzięki jego tekstom możemy lepiej zrozumieć samych siebie, a także nasz coraz bardziej zwariowany świat.

Moja opinia:
Miałam bardzo mało czasu na przeczytanie tej książki, na szczęście wyrobiłam się ;-). Czyta się sprawnie, lekko, choć nie mogę powiedzieć: szybko i bez zastanowienia. To nie jest lektura na wypełnienie nudnego wieczoru.

Teksty idealnie obrazują najróżniejsze ludzkie charaktery. Mało kto tak rozumie człowieka jak Janusz Wiśniewski. Powiem więcej - mało komu chce się zrozumieć drugiego człowieka. Zbyt łatwo oceniamy i przyklejamy etykietkę. A może by tak najpierw tego kogoś poznać?

Autor przytacza dużo ciekawostek statystycznych oraz interpretuje je. Nie przedstawia tylko suchych liczb. Znów stara się zrozumieć, poznać powody ludzkich postępowań, ich dążenia i pragnienia. Życie jest skomplikowane i nikt kto stoi z boku nie powinien mówić drugiemu jak ma postępować. Nikt tak naprawdę nie wie co on przeżywa i z jakimi przeciwnościami musi się zmierzyć. Dlatego zanim ocenimy innego człowieka spróbujmy wczuć się w jego życiową rolę, poznać sytuację w jakiej się znalazł. Bądźmy empatyczni. Tak jak Janusz Wiśniewski.

Felietony są pozornie różne: o człowieku, który pod względem materialnym ma wszystko, a jednak realizuje się układając róże; o autystyku, który choć tak inny ma potrzeby i pragnienia jak każdy człowiek; o mężczyźnie, który pragnie dziecka, ale okazuje się, że jednak nie tak bardzo; o kobiecie której spełniają się piękne plany dotyczące małżeństwa i macieżyństwa, a potem marzenia zamieniają się w przykrą rzeczywistość, o człowieku obojga płci, który odnalazł siebie, ale wciąż nie może się doczekać na akceptację ze strony otaczających go ludzi, itd. Każda historia jest inna, ale tych ludzi łączy jedno - każdy chce być szczęśliwy i tego szczęścia szuka.

Choć książka jest krótka (88 stron) i można ją przeczytać za jednym zamachem, polecam powściągliwość w tej kwestii. Dużo istotnych spraw poruszonych w książce może nam w pośpiechu umknąć, a szkoda by było, bo można się wielu ciekawych rzeczy dowiedzieć.

Moja ocena: 5,5/6

Pozdrawiam,

sobota, 8 grudnia 2012

Stosik biblioteczny 6.

Znów pokazuję z lekkim poślizgiem, wszystkie książki już zdążyłam przeczytać ;-). Lilce została jeszcze jedna.

Mój stosik:


Ponieważ tym razem przeczytałam powyższe książki, mogłam od razu napisać parę słów o każdej z nich. Od góry:

  • Teren prywatny - książka nadesłana na konkurs wydawnictwa Zysk i S-ka. Bardzo udany debiut. Autorka piszę lekko, z humorem. Kolejna książka o tym jak kobieta porzucona przez męża od nowa układa sobie życie. Troszkę trąci banałem. Jednak mimo wielu książek w tym temacie, ta różni się od pozostałych. Bohaterka pokazuje jak można do trudnego momentu podejść z dystansem i z humorem. Fabuła jest naturalna, nie pisana na siłę, w miarę zgodna z realnym życiem. Można przeczytać. Na długie, zimowe wieczory w sam raz. 
  • Osobowość ćmy - uzupełniam zaległości w poznawaniu książek Grocholi. To ostatnia pozycja z tych starszych książek. Zostały mi tylko te pisane w duecie z Andrzejem Wiśniewskim i dwie ostatnio wydane. Bardzo piękna i wzruszająca opowieść o przyjaźni, choć momentami nieco naciągana. Książka odmienna od cyklu "Żaby i Anioły", co oczywiście nie oznacza, że gorsza. Inna, bardzo ciekawie napisana. Ocena pozytywna, chociaż w moim odczuciu jedna ze słabszych książek pani Katarzyny. Ale nadal bardzo dobra ;-). 
  • Tego lata, w Zawrociu - pierwsze moje "spotkanie" z autorką, bardzo udane. Wcześniej zdarzyło mi się przeczytać opowiadanie Kosmowskiej w antologii "Listy miłosne" i to zaostrzyło mi apetyt na książki tej autorki. Z pewnością przeczytam więcej jej książek. Książka inna, niesztampowa, tajemnicza i nieodgadniona. Pierwsza z serii o Zawrociu. 
  • Blady Niko - to ostatnia część trylogii dla młodzieży, zapoczątkowanej wszystkim znaną "Panną Nikt" z późniejszą kontynuacją w "Idź, kochaj". Książki poruszają trudne, bolesne tematy, nie jest to na pewno spokojne czytadełko na wieczór przy którym można się zrelaksować i zaraz zapomnieć. Powieść napisana jest jednym ciągiem co trochę utrudniało mi czytanie, zdecydowanie wolę podział na części czy rozdziały. Z drugiej strony czynność jest bardzo wciągająca i nie czułam się przesycona lekturą, nawet kiedy czytałam dłuższe kawałki. Tryzna pisze o życiu takim jakie jest, nie koloryzując, nie zmyślając, ale udowadnia zarazem, że takie zwykłe życie jest piękne i niepowtarzalne. 

Dziecka stosik:


Od góry:

  • Mikołajek - pierwsza z serii przygód tego przezabawnego i przesympatycznego chłopczyka. Lilka zobaczyła książki u brata i tak poznała Mikołajka. Pierwszych pięciu książeczek nie mamy, dlatego uzupełniamy braki w bibliotece. Czytałam cały cykl synowi (a jak się nauczył sam czytać podkradałam mu lekturę ;-), teraz czytam córce. Uwielbiam te książeczki!!! To znakomity poprawiacz humoru i niezrównany sposób na relaks. Polecam małym i dużym!
oraz tradycyjnie jedna z książek o Franklinie, Smerfach i Martynce, czyli odpowiednio:
  • Franklin i nowy przyjaciel,
  • Długi sen Śpiocha,
  • Martynka w parku
i
  • Ania i Krzyś w ogrodzie - cykl wzorowany na Martynce, ale według mnie nie umywa się do pierwowzoru. Ale i tak nie zaszkodzi przeczytać.
Na dniach wybieram się do biblioteki po nowe łupy. Kiedy pokażę - nie wiem.

Pozdrawiam,

piątek, 16 listopada 2012

"Świat według Garpa" Johna Irvinga

źródło: lubimyczytac.pl
Notka wydawnicza:
Dla ludzkich zachowań nie mam nic poza życzliwością i nic poza śmiechem na pocieszenie bliźnich. Chyba właśnie dlatego książki Johna Irvinga podbiły serca milionów czytelników, a „Świat według Garpa” od ponad dwudziestu lat cieszy się niesłabnącym powodzeniem. Opisując z pozoru nieprawdopodobne perypetie swoich niezapomnianych bohaterów, autor piętrzy i ujmuje w karykaturalnym skrócie problemy, lęki i zagrożenia obecne we współczesnym świecie. Z wyrozumiałością, choć w krzywym zwierciadle, ukazuje nasze własne, przeważnie żałosne próby zapanowania nad żywiołem, który nas przerasta: życiem.


Moja opinia:
No cóż, książka fajna, przeczytałam, ale piorunującego wrażenia na mnie nie zrobiła. Może dlatego, że za wiele się po niej spodziewałam - "Świat według Garpa" przedstawiany był jako lektura kultowa, którą koniecznie trzeba znać. Może dlatego, że nie do końca jest w moim stylu. Uwielbiam książki współczesne, obyczajowe, ale rzeczywistość zawarta w tej wydała mi się wyolbrzymiona i przejaskrawiona. Co innego książka fantastyczna, tam wszystko jest dozwolone i nic nie powinno zdziwić. Po "Świecie..." oczekiwałam opowieści bardziej realnej. Ta natomiast jest nierzeczywista, nieprawdopodobna, niesamowita. To odróżnia ją od pozostałych czytadeł i zarazem to, co uważam za minus (bo nie przepadam za takimi klimatami) jawi się jednocześnie jako plus (bo jest inna od pozostałych). Książka jest dziwna - tak jak dziwny jest Garp, jego rodzina, znajomi, jego przygody i jego książki. Dziwna i nieprawdopodobna - tak w skrócie mogę określić tę powieść. Książka obejmuje kilkadziesiąt lat i choć autor dość sprawnie przebrnął przez ten okres czasu, to w czytaniu się trochę dłuży. Przechodzimy kolejno przez narodziny kolejnych członków rodziny, ich zaskakujące historie życiowe, aby na końcu wszystkich pochować, wszystkich krewnych i znajomych. Prawie wszyscy umierają. I to już koniec.

Nie chcę przez to powiedzieć, że książka jest zła. Całościowo patrząc jest bardzo ciekawa i udana. Niewątpliwie stanowi jakąś wartość. Autor w groteskowy i prześmiewczy sposób przedstawia rzeczywistość, ale jest to forma obrony przed trudnościami prawdziwego życia. Sposób na zmierzenie się z lękami i pokonanie ich. Metoda na pogodzenie się z przeciwnościami losu, a tych w życiu Garpa było niemało. Nieszablonowa próba zapanowania nad własnym życiem. Bohater w osobliwy sposób patrzy na świat, ale to pomaga mu brać życie takim jakie jest.

Fabuła jest niewątpliwie ciekawa. Tu nie można się nudzić, autor cały czas nas zaskakuje czymś niesamowitym. Bohaterowie nie są jacyś, na zasadzie są bo są, każdy jest szczególny i wyjątkowy, ma silnie zarysowaną osobowość i niezwykłe życie. Dużo brutalnych, wymyślonych co prawda, ale realnych scen. Życiowych, choć oczywiście przerysowanych.

Jest co poczytać. Książka ma ponad 500 stron. Nie zniechęcają mnie takie "elaboraty". Zniechęcały mnie natomiast długie rozdziały. Lubię dzielić sobie książkę na części podczas czytania, najczęściej czytam rozdziałami właśnie. Tu natomiast każdy z nich trwał i trwał, i nie mógł się skończyć. Nie chciałam przerywać w trakcie więc czytanie trochę mnie nużyło.

Książka dziwna, ale na pewno wnosi jakieś wartości w życie, nie żałuję, że przeczytałam. Mimo niestandardowości, a może zwłaszcza dlatego - polecam, szczególnie wielbicielom takich nierealnej, zadziwiającej atmosfery.

Moja ocena: 4/6

Pozdrawiam,

poniedziałek, 15 października 2012

"Poradnik pani domu" Helgi Kuhn

źródło: merlin.pl
Nota od wydawcy:
Prowadzenie gospodarstwa domowego jest sztuką jedyną w swoim rodzaju. Poradnik proponuje skuteczne sposoby dbania o mieszkanie, żywność, odzież, biżuterię, ogród oraz własny wygląd i zdrowie pani domu. Ważne jest nie tylko, żeby sprawnie i skutecznie wydostawać się z pułapek domowej codzienności (ach, te plamy!), lecz czynić to z dobrym samopoczuciem i elegancją.

Przedmowa autorki:
Plama z czerwonego wina na dywanie!
Ślady szminki na bluzce!
Zabrakło Ci proszku do pieczenia!
Przypaliłaś pieczeń? Przesoliłaś zupę!
Właśnie skończył się lakier do włosów!
Mszyce niszczą Twoje rośliny!
Jak przywrócić połysk liściom fikusa?
Co zrobić, żeby nie kapały świeczki choinkowe?
Co zrobić...? jak zaradzić...? Czym zastąpić...? Ratunku!
W życiu domowym nieustannie dzieje się coś, na co potrzebna jest dobra rada, skuteczny sposób, niezawodny środek. A "dobra rada nieraz droższa od złota", jak mówi przysłowie. "Dro
ższa od złota" nie znaczy, że kosztowna. Niniejsza książeczka jest zbiorem tanich, prostych i sprawdzonych rozwiązań z zakresu prowadzenia gospodarstwa domowego, przechowywania i przygotowywania żywności, pielęgnacji odzieży, wyrobów skórzanych i biżuterii, hodowli roślin domowych i ogrodowych, pielęgnacji urody i zdrowia. Wykorzystanie tych rad i pomysłów pozwoli Ci zrezygnować z kupowania drogich i, co gorsza, z reguły szkodliwych środków chemicznych. Wszyscy wiemy, jak groźne są skutki degradacji środowiska naturalnego - poczynając od wymierania lasów, a kończąc na dziurze ozonowej. Tym ważniejszy jest więc powrót do naturalnych i zawsze skutecznych metod, jakie stosowały nasze babki w gospodarstwie domowym. Niektóre znasz doskonale, ale z pewnością znajdziesz tu i takie, o których wcześniej nie słyszałaś.
Przyjemnej lektury życzy
Helga Kuhn


Moja opinia:
Link do tej książki znalazlam na którymś blogu. Przeczytałam. Jest to zbiór porad ułatwiających prowadzenie domu. Mnóstwo praktycznych wskazówek dzięki którym sprzątanie, pranie i gotowanie stają się - chciałabym napisać lekkie, łatwe i przyjemne, ale nie ma tak dobrze ;-), napiszę - prostsze i szybsze. Poradnik zainteresował mnie po obejrzeniu programu "Perfekcyjna pani domu" i czułam niedosyt inspirujących i motywujących do porządkowania rad. Niektóre ze zdań zawartych w książce brzmią jakby wyjęte z audycji: "Jeśli denerwuje cię odgłos wody kapiącej z nieszczelnego kranu, a hydraulik przyjdzie dopiero nazajutrz, zawiąż na kranie kawałek włóczki, a wtedy woda będzie bezgłośnie ściekała do odpływu". Dla oglądających brzmi znajomo, prawda? Być może twórcy "Perfekcyjnej... " również czytali ten poradnik ;-). Książka jest podzielona tematycznie na łatwe do ogarnięcia rozdziały typu:  sprzątanie poszczególnych pomieszczeń, wywabianie plam, czyszczenie biżuterii, przygotowywanie posiłków, itp. Porady zawarte w książce nie tylko ułatwiają codzienne funkcjonowanie w gospodarstwie domowym, ale są zaskakująco łatwe do wykorzystania, praktyczne i do tego tanie. Sprostają również oczekiwaniom ekolożek, bo nakłaniają do rezygnacji z chemii na rzecz produktów i środków dostępnych w każdym domu, jak ocet czy soda. Polecam przeczytanie książki dla rozeznania co w niej jest, by potem łatwo do niej wrócić, gdy porzebujemy pomocy w rozwiązaniu małych domowych katastrof. Poradnik bardzo praktyczny, przyda się w każdym domu. Dobrze jest mieć ten zbiór złotych rad pod ręką.

Parę porad z w/w książki:
Czysta szklanka do mycia zębów
Skutecznie usuniesz osad ze szklanki do mycia zębów, jeśli ją umyjesz w wodzie z octem.

Szkło nie pęka
Szklanki i szklane półmiski nie będą pękać, jeśli przed nałożeniem na nie gorącej potrawy albo wlaniem gorącego płynu postawisz je na wilgotnej ścierce.

Zapotniałe lustro
Lustro w łazience, które całkowicie zaszło parą, podgrzej chwilę suszarką do włosów a para  natychmiast zniknie.

Rysy na meblach
Niewielkie rysy na meblach nasmaruj bezbarwną wazeliną, pozostaw na 24 godziny, a następnie wypoleruj.

Zimny wałek do ciasta
Włóż wałek mniej więcej na godzinę przed użyciem do zamrażalnika, a wtedy ciasto nie będzie się do niego przyklejać w czasie wałkowania.

Znacie? Stosujecie? 

Moja ocena: 4+/6 - za małe kompendium domowej wiedzy, choć to tylko kropla w morzu doświadczeń idealnej pani domu. 

Pozdrawiam, 

środa, 10 października 2012

Stosik biblioteczny 5.

Książki wypożyczone jeszcze w wakacje. Córka już wszystkie "przeczytała", ja jestem przy ostatniej. Wkrótce wybieramy się do biblioteki i będą nowe stosiki. Nadrabiam więc zaległości. Mój stosik:


Tym razem wzięłam siedem książek. Nie mogłam się opanować ;-), bo w ostatniej chwili znalazłam jeszcze kilka fajnych pozycji. Od góry:

  • Blondynka na Sri Lance - uwielbiam książki pani Beaty. Co prawda to dopiero jej druga trzecia książka, którą przeczytałam, ale już mogę to z całą pewnością stwierdzić. Czytając książki podróżnicze czuję się jak bym tam była. Cudowne uczucie.                          
  • Podróż Bena  - kontynuacja "Piątego dziecka", trudnej i dającej do myślenia powieści angielskiej noblistki.                                                            
  • Pestka - powieść sfilmowana przez Krystynę Jandę.O książce dowiedziałam się poprzez promocję filmu (którego jeszcze nie widziałam) i chciałam koniecznie ją poznać.                                    
  • Światła września - jedna z pierwszych powieści Carlosa Ruiza Zafona, trzecia z serii skierowanej docelowo przede wszystkim do młodzieży, ale, podobnie jak autor, uważam ją za wielopokoleniową. 
  • Bale maturalne z piekła rodem - dowiedziałam się o tej książce czytając biografię Stephenie Meyer. To znaczy znałam ją już wcześniej, ale jako, że nie jestem entuzjastką s/f nie pałałam nadmierną chęcią przeczytania. Po lekturze wyżej wspomnianej biografii zapragnęłam jednak ją poznać.
  • Zwyczajny facet - kolejna książka Kalicińskiej. Tym razem napisana z męskiej perspektywy.           
  • Niewinność zagubiona w deszczu - to druga książka Mendozy, którą przeczytałam. Nie są to typowe czytadłą, mają nieco specyficzny charakter, co nie każdemu może się spodobać.
  • Części intymne - bardzo lubiłam "serię owocową" autorki. "Ścianka działowa" nieco mnie rozczarowała, zobaczymy jak będzie z tą.

Stosik Lilki:
           

Żelazny repertuar. W stosiku znalazły się oczywiście Smerfy, Franklin i Martynka. Z nowości: Ania i Krzyś. Od góry:
  •  Franklin boi się ciemności - kolejna sympatyczna książeczka z serii. Tym razem Franklin oswaja swoje lęki.
  • Smerfny rycerz - bo Smerfy muszą być.
  • Niezwykła gwiazdka - powód jak wyżej.
  • Ania i Krzyś w lesie - seria wzorowana na fenomenie Martynki.
  • Marynka i spotkanie z duchami - chyba ulubiona bohaterka mojej córki.
  • Martynka w krainie baśni - zbiór ośmiu opowiadań.

Chciałabym coś napisać o tych książkach, postaram się którąś zopiniować, choć nie obiecuję ;-). A może jakaś szczególnie Was interesuje?

Pozdrawiam i, mam nadzieję, do zobaczenia wkrótce, 

środa, 15 sierpnia 2012

"Irmina" Janusza Domagalika

źródło: lubimyczytac.pl
Nota od wydawcy:
Poznajcie się: to jest Irmina, to Marek, Artur, Agnieszka, Łukasz, zresztą będzie ich jeszcze więcej... Literackie portrety tych dziewcząt i chłopców stworzyli znani i lubiani przez Was autorzy. Nasi bohaterowie mają po piętnaście, szesnaście lat, bardzo różne zainteresowania, charaktery i postawy — tak jak to bywa wśród nastolatków. Nie wiadomo jeszcze na pewno, ile portretów i... problemów, które niesie ze sobą współczesność, zaprezentujemy Wam w tej serii, ale mamy nadzieję, że tych nowych znajomych dobrze poznacie, zrozumiecie i... polubicie. A może znajdziecie wśród nich kogoś, z kim będziecie się chcieli zaprzyjaźnić — tak naprawdę, na zawsze? A może chwile refleksji nad tą lekturą pomogą Warn choć trochę w rozwikłaniu Waszych, częstokroć bardzo ważnych i trudnych problemów?

Moja opinia:
Portrety. Cykl książek dla młodych czytelników. Książki powstawały kolejno w latach 70. i 80. Tworzyli je znani i lubiani wówczas autorzy literatury młodzieżowej: Siesicka, Domagalik, Nowak, Zającówna i in. Nastolatki się zmieniły w ciągu tych lat, ale problemy wciąż pozostały takie same - samotność, niezrozumienie, zagubienie, konflikt pokoleń, pierwsze uczucie. Jeszcze będąc w podstawówce przeczytałam kilka pozycji z serii. Jakich? Teraz nawet nie wiem, nie potrafię sobie przypomnieć. Pamiętam, że bardzo lubiłam te książki. Ale "Irminy" wśród nich nie było.

Pamiętacie "Koniec wakacji"? Cóż to była za lektura! "Irmina" jest utrzymana w podobnym klimacie i napisana w podobnym stylu. Łatwo stać się z powrotem nastolatkiem czytając tę książkę w pierwszej osobie. Problemy młodzieży są trudne, skomplikowane, ale wciąż aktualne. Książka pozwala utożsamić się z bohaterem i pomóc w rozwikłaniu własnych spraw.

Dziwnie mi się czytało tę książkę. Niby miała być o Irminie, ale opowiedziana jest z perspektywy Marka, jej brata. To jego problemy dominują tę książkę. Sama Irmina pojawia się gdzieś w tle. Czytając napotykałam mnóstwo zagadek, niedopowiedzeń. Nawet przerzucałam kartki wstecz myśląc, że coś przeoczyłam, przeczytałam nieuważnie. Ale nie. Więc czytałam dalej, aby w dalszej części książki znaleźć wyjaśnienie. Ale nie. Dlatego dość trudno było mi zrozumieć tę książkę. Wyjaśnienie zagadki znalazłam dopiero czytając notkę o autorze w Wikipedii. Otóż Domagalik napisał najpierw "Marka", a "Irmina" to kontynuacja opowiadania! Stąd te niedomównienia i niejasne sytuacje. Powinnam była najpierw sięgnąć po pierwszą część, wtedy wszystko byłoby jasne. Mimo wszystko uważam to za minus, nie każdy musi wiedzieć jakie kolejne części serii następują po sobie. Według mnie książki powinny być napisane tak, aby można je było czytać zarówno we wskazanym porządku, jak i w oderwaniu od siebie. Tak więc, jeśli chcielibyście poznać ten cykl portretów, pamiętajcie o odpowiedniej kolejności. Ciekawostka - autor napisał jeszcze "Zielone kasztany" co stanowi połączenie "Marka" i "Irminy".

Książka jest skierowana do młodych czytelników, ale polecam ją również starszym. Nie zaszkodzi nieco cofnąć się w czasie i przypomnieć sobie problemy okresu dorastania. Może macie już dzieci w wieku bohaterów, pomoże to Wam je lepiej poznać i zrozumieć. Książka, mimo, że traktuje nieraz o trudnych i bolesnych sprawach, jest bardzo urokliwa, ciepła, rodzinna, mądra. Gdyby nie to, że nie byłam wtajemniczona w niektóre wątki, czytałoby mi się ją bardzo sprawnie. Polecam wszystkim, nie tylko młodzieży.

Zachęcam do zapoznania się z całym cyklem "Portretów":

Andrzej (Kowalewski Stanisław) (tom: 10)
Maciej (Borski Lech) (tom: 11)
Grażyna (Minkowski Aleksander (pseud. Hunter Alex lub Dor Marcin)) (tom: 12)
Magdalena (Warneńska Monika) (tom: 14)
Michał (Borski Lech) (tom: 15)
Jerzy (Kowalewski Stanisław) (tom: 16)
Kajtek (Kowalski Ryszard Wojciech) (tom: 17)
Paweł (Niemczuk Jerzy) (tom: 18)
Bogdan (Borski Lech) (tom: 19)
Marcin (Szymanderski Witold) (tom: 20)
Stefan (Niemczuk Jerzy) (tom: 23)
Maja (Kowalewski Stanisław) (tom: 24)
Ewa (Zającówna Janina) (tom: 25)
Krystyna (Hempowicz Maryla) (tom: 26)
Natalia (Oramus Wiesława) (tom: 27)
Halina (Frankowska Anna) (tom: 28)
Czarek (Kowalski Ryszard Wojciech) (tom: 29)
Lilka (Warneńska Monika) (tom: 30)
Agnieszka (Siesicka Krystyna)
Anna (Borski Lech)
Artur (Minkowski Aleksander (pseud. Hunter Alex lub Dor Marcin))
Bogna (Hempowicz Maryla)
Irmina (Domagalik Janusz)
Izydor (Górkiewiczowa Janina Barbara)
Jasiek (Nowacka Ewa)
Katarzyna (Siesicka Krystyna)
Krzysztof (Minkowski Aleksander (pseud. Hunter Alex lub Dor Marcin))
Łukasz (Siesicka Krystyna)
Marek (Domagalik Janusz)
Urszula (Siesicka Krystyna)

Niestety nie znalazłam nigdzie serii ułożonej po kolei tomami. Mam nadzieję jednak, że żaden autor nie zrobił takiego numeru jak Domagalik. Pamiętajcie: najpierw "Marek", potem "Irmina".

Moja ocena: 4/6 (odjęłam za odrębność z pierwszą częścią, tylko za to).

Pozdrawiam,

sobota, 4 sierpnia 2012

"Łowcy głów" Jo Nesbo

źródło: lubimyczytac.pl
Nota od wydawcy:
Roger Brown uważa się za najbardziej niedocenianego łowcę głów w Norwegii. Ma zbyt piękną żonę i zbyt drogą willę, dlatego zbyt często musi kraść dzieła sztuki. Kiedy poznaje Clasa Greve’a, szczęśliwego posiadacza bezcennego obrazu Rubensa, niezwłocznie postanawia wykorzystać szansę i zrobić decydujący krok w stronę finansowej niezależności.

Wartka akcja toczy się w świecie finansowej elity i przestępczym podziemiu. Morderstwa, spektakularne pościgi samochodowe i oszałamiające tempo. Polowanie na głowy naprawdę się zaczęło
.


Moja opinia:
Tyle razy powtarzałam na tych stronach, że nie lubię kryminałów, a wciąż jakoś wpadają mi w ręce i je czytam, zakrawa to już na hipokryzję ;-). Prawda jest taka, że przeczytam, owszem, choć moim ulubionym gatunkiem literackim są powieści obyczajowe. Koniecznie te w miarę realne, bez nadmiernie wybujałej i nierzeczywistej fabuły.

Moje pierwsze spotkanie z Jo Nesbo. Zetknęłam się z takim wychwalanie autora na wielu blogach, że nie mogłam zostawić ot, tak sobie, tej książki na bibliotecznej półce. Nie pożałowałam decyzji.

Najbardziej mnie ujęło to, że Jo Nesbo jest mistrzem suspensów i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Całkowicie się zgadzam z opinią Publishers Weekly, która porównuje lekturę do oszałamiającej jazdy roller-coasterem. Za to duże brawa. Drugim plusem dla mnie jest, że książkę czyta się niczym dobrą powieść obyczajową z wątkiem kryminalnym. Trzecią zaletą jest świetna konstrukcja fabuły. Do połowy autor stopniowo wzmaga zainteresowanie, a później to już jazda z górki bez trzymanki. Książka trzyma w napięciu, pełna jest niedopowiedzeń, zaskoczeń, z nieprzewidywalnym zakończeniem. To wszystko sprawia, że książkę czyta się sprawnie, szybko, nie mogąc doczekać się końca.

Niestety dostrzegłam też minusy w powieści. Po pierwsze, niejasności. Wiem, że potęgują ciekawość  i na tym polega kryminał, że nie wszystko wykłada się od razu kawę na ławę. Ale brak wyjaśnienia głównej przyczyny całej serii wydarzeń zachwiało nieco mocną ocenę książki. Po drugie, rażąca nieznajomość podstawowych technik kryminalistycznych. Oczywiście, nie każdy musi być wybitnym znawcą w tej dziedzinie, ale podjęcie się napisania książki kryminalnej zobowiązuje do zapoznania się z teorią pracy detektywistycznej lub chociaż do konsultacji z ekspertem. Przyglądałam się nieudolnym zabiegom autora z pobłażliwą ironią. W dobie DNA zerowa wykrywalność sprawców obraża wręcz inteligencję czytelnika. A to tylko wierzchołek góry lodowej. Przez takie niedociągnięcia książka traci wiarygodność. Panie Nesbo, trzeba to koniecznie poprawić! Proponuję lekcje u Jeffery’ego Deavera.

Mimo wszystko książka zasługuje na przeczytanie, a po przymknięciu oka na powyższe minusy, można powiedzieć, że jest rewelacyjna. Polecam nie tylko wielbicielom kryminałów.


Moja ocena: 5/6


Pozdrawiam,

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...