Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rozmyślania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rozmyślania. Pokaż wszystkie posty

sobota, 20 grudnia 2014

Smakowite czytanie

Zapomniałam, że mam wstawiać linki do nowych postów o tematyce książkowej ;-). Parę dni minęło, ale zapraszam. Post o wzmiankach kulinarnych w książkach. Smakowite czytanie. Lubicie?

źródło miniaturek okładek: lubimyczytac.pl


Pozdrawiam,

wtorek, 12 czerwca 2012

Po co założyłam tego bloga?

Mój blog zdechł śmiercią naturalną ;-). A może tragiczną? Niekarmiony, niekochany, nie doglądany...

Po co zakładać bloga na którym notki pojawiają się sporadycznie, aby w końcu całkiem zaniknąć? Jeżeli chcemy, aby nasz blog był czytany i lubiany to trzeba o niego dbać, pisać regularnie. W jakim celu ja założyłam bloga? Oczywiście chciałam mieć blogowych czytelników, dzielić się z Wami myślami, opiniami itd., ale w głównej mierze zrobiłam to, aby zmusić się do wysiłku intelektualnego ;-). Ano tak. Skończył się już dla mnie okres szkoły, intensywnej nauki, ćwiczenia pamięci. A pisanie takiego bloga było dla mnie pewnego rodzaju umysłową gimnastyką. Nie macie pojęcia jak trudno było mi napisać pierwszą "recenzję". Myślałam, że pójdzie to ot, tak! tymczasem sklecenie kilku sensowych zdań okazało się nie lada wyzwaniem. Lata umysłowej stagnacji robią swoje. Jednak poszłam za tym wyzwaniem, naprawdę chciałam mu sprostać, ale straciłam do tego serce, a nie chciałam by notki były wymuszone, pisane na siłę. Może to brak czasu, inne zajęcia, a może zwykłe lenistwo? Nie wiem.

Czy będę dalej pisać bloga? Może będę. Dlatego nie usuwam go. Cenię ten okres poświęcony jego prowadzeniu. Włożyłam w niego trochę czasu, nie chcę tak zwyczajnie się tego pozbywać. Liczę na to, że w przyszłości coś tam naskrobię ;-). Nie chcę jednak narzucać sobie ścisłej dyscypliny w stylu: pisz notkę, bo już trzeba. Będę miała ochotę to napiszę, a nie to trudno. Nic na siłę.

Chciałam Wam w tym miejscu podziękować, że byliście ze mną, czytaliście moje wynurzenia, komentowaliście. Naprawdę to było bardzo miłe. Nie wiem czy jeszcze ktoś to przeczyta ;-), ale zostańcie. Nie żegnam się z Wami ostatecznie. Chciałam wyjaśnić powody swojego milczenia.

Pozdrawiam i do zobaczenia może jeszcze kiedyś,

poniedziałek, 20 czerwca 2011

Do tyłu z czytaniem...

Od jakiegoś czasu czytanie przychodzi mi dość opornie. Zaczęło się w kwietniu, ale to był okres przedświąteczny, obowiązków trochę więcej i czymś naturalnym dla mnie było, że mniej czytam. Ale później... teoretycznie powinnam wrócić do książek. Jakoś mi nie idzie... Coś tam męczę, ale mało i raczej bez entuzjazmu. Absorbują mnie inne sprawy, poważniejsze, i pewnie dlatego nie mam głowy do czytania. A tu jak na złość założyłam bloga o tematyce książkowej ;-)))  Mam nadzieję, że niedługo się to unormuje i wróci mi ochota na czytanie. Też tak czasem macie?

Póki co, zapraszam na mojego drugiego bloga - robótkowego. To zajęcie pozwala mi trochę odreagować i mogę nawet przy nim odbiegać myślami (nie za daleko ;-)) co przy czytaniu się nie sprawdza.

Pozdrawiam,

piątek, 10 czerwca 2011

E-booki

Jest takie uczucie trudne do określenia. Bardzo pozytywne i potrzebne od czasu do czasu dla normalnego funkcjonowania - odskocznia od codzienności. Jest to wtedy, gdy robimy coś co lubimy. Nie wiem jak to nazwać - odprężenie, relaks, bezpieczeństwo, błogość, poczucie zatrzymania w czasie. Mam kilka takich chwil, jedną z nich jest moment, kiedy wchodzę do księgarni. Jak bym przekraczała próg innego wymiaru. Ten wszechogarniający zapach świeżo wydrukowanych książek, rządki półek wypełnionych nowiutkimi pozycjami i obecność osób o wspólnych zainteresowaniach. Jestem w świecie marzeń. Drugą taką chwilą jest samo czytanie książki. Drukowanej, żeby była jasność. Lubię potrzymać w dłoniach książkę, poczuć jej zapach, wygodnie usiąść i... "odpłynąć". Można się w dowolnym momencie zatrzymać, cofnąć kartki, przeczytać szczególnie interesujący fragment kilka razy. Można się zapomnieć i zasnąć. Patrząc w bezduszny ekran tak się nie da. I choć przedkładam książki tradycyjne nad elektroniczne, to jednak czytam e-booki. Dlaczego? Często się zdarza, że mam ochotę na ściśle określoną książkę. Z jakiś przyczyn jej nie kupuję, bo np. brak funduszy, brak miejsca, a nie chcę zapełniać półek czymś, co niewiadomo czy mi się spodoba. W bibliotece rzadko trafiam na nowości. Jak już znajdę w sieci interesującą pozycję, to wolę ją przeczytać w wersji elekronicznej teraz niż na papierze w nieokreślonej przyszłości. Preferuję pliki z rozszerzeniem doc. Dobrze otwierać je w Wordzie, wystarczy kliknąć w układ do czytania (w pasku Widok lub w miniaturkach na dole ekranu, z lewej strony). Pokazuje się wtedy dokument w formie otwartej książki, można zaznaczyć 1 lub 2 stronice na raz. Taką kartkę łatwo można objąć wzrokiem i nawet wygodnie się czyta. Jest spis treści z boku ekranu, więc można od razu przejśc do przerwanego momentu. Poza tym można sobie zapisać numer strony na której się skończyło (czego nie ma w pdf, a skąd mam później wiedzieć, gdzie czytałam?) Duży zbiór książek w wersji elektronicznej jest np. na chomikuj.pl. Tak się złożyło, że w tym roku przeczytałam sporo e-booków, trafiały mi się ciekawe pozycje i szkoda było nie skorzystać. Wolę jednak czytać te niezbyt długie, nie chcę tkwić godzinami przed komputerem i wgapiać się w monitor. Reasumując - dobry e-book nie jest zły, chociaż wolę książki papierowe ;-).

Pozdrawiam,

niedziela, 8 maja 2011

Dziecko i książki

Moja córka Liliana ma w tej chwili prawie 4 lata. "Czyta" od zawsze. Jeszcze dobrze nie siedziała, a już wertowała książki. Nieważne jakie, mógł to być nawet podręcznik do historii starszego brata, zawsze się coś ciekawego znalazło. Najpierw pokazywałam jej proste książeczki z obrazkami, dodając równocześnie parę słów objaśnienia. Najczęściej były to ilustracje ze zwierzątkami i wyjaśnienia typu: to jest piesek, mieszka w budzie i robi hau-hau. Tu ma ogon, tu ma nosek, tu ma uszy. Z czasem przerzuciłyśmy się na "poważniejszą" literaturę - książeczki na podstawie których można było opowiedzieć jakąś historyjkę. Piszę opowiedzieć, bo na polskim rynku niestety nie ma (lub jest bardzo niewiele) książek które nadawałyby się do czytania dzieciom poniżej lat 2. Tak więc wyszukiwałam pozycję z ciekawymi ilustracjami i opowiadałam. Po skończeniu córka przejmowała ode mnie książkę ze słowami: "teraz Lila" i "czytała" sama, powtarzając to, co zapamiętała. Od drugiego roku życia już normalnie jej czytam. Wybierałam jednak te książki, które były napisane prosto i zrozumiale dla dziecka w tym wieku. W tym czasie również, Lila stała się czytelniczką biblioteki publicznej i do tej pory chodzi tam z przyjemnością, cyklicznie wymieniając książki. Teraz już mogę jej czytać praktycznie wszystko, nie przejmuję się trudnymi słowami. Uważam, że dzięki wcześnie zaszczepionej miłości do książek moja córka zaczęła bardzo szybko mówić i budować złożone zdania. Teraz ma ma bogate słownictwo i szybko zapamiętuje nowe, nawet skomplikowane jak dla niej słowa; ma dobrą pamięć, wyobraźnię, i to jaką!

Tak to się zaczynało:


I dalej trwa:


Można powiedzieć: "Czym skorupka za młodu...". Okazuje się jednak, że nie zawsze tak jest. Mimo, że z synem z takim samym zapałem czytałam książki, on nie odziedziczył po mnie pasji czytania. Owszem, chętnie słuchał, ale nie za nadto entuzjastycznie. Dziś niezbyt chętnie czyta. Może inne geny?

Czyli co? Niezależnie od tego czy czytamy dziecku, czy nie wpływa to na jego późniejsze zainteresowanie książkami? Nie do końca. Wczesna lektura pozwala na wybudwanie fundamentów, podstaw, wzbudza ciekawość poznania. Większe są wtedy szanse na zainteresowanie się dziecka książkami. W przyszłości może nie lubić czytać, jednak to, co poznało w dzieciństwie zostanie w nim na zawsze, choćby w podświadomości.

Co daje czytanie:
  • rozwija wyobraźnię,
  • poszerza zakres słownictwa,
  • wzbudza ciekawość świata,
  • umożliwia spędzenie czasu z rodzicem ;-),
  • uczy,
  • czasem śmieszy i bawi, 
  • sprawia przyjemność,
  • uspokaja i relaksuje,
  • zacieśnia więź z dzieckiem, 
  • poprawia pamięć
i... jeszcze długo by wymieniać ;-).

Zatem czytajmy dzieciom i wzbudzajmy w nich zainteresowanie książkami. Naprawdę warto.

A jakie są Wasze doświadczenia wprowadzania dzieci w świat książek?

Pozdrawiam,

środa, 4 maja 2011

Ja i książki

Uwielbiam, od zawsze. To jedna z moich ulubionych form relaksu. Ubolewam, że ostatnio mam mało czasu na czytanie. A jak już wezmę książkę do ręki, to nie jestem wystarczająco skupiona na treści, odbiegam myślami, muszę powtarzać czytanie poszczególnych fragmentów; to już nie ta przyjemność. Marzę o tym, by jak kiedyś, otworzyć książkę i czytać, po prostu czytać, ile chcę. Bez żadnych ograniczeń, bez przeszkadzania - tylko ja i książka. Albo by zarwać przez czytanie noc, a potem nie martwić się, kiedy to odeśpię. Póki co, czytam ile się da, wiem, że niedługo, kiedy dojdzie mi praca zawodowa, będę miała jeszcze mniej czasu i okazji do czytania.

Czas mojego najbardziej natężonego czytelnictwa przypada na okres podstawówki, kiedy to odkryłam książki i zachłysnęłam się nimi. Stałam się wówczas stałym bywalcem szkolnej biblioteki oraz jej łącznikiem. Tak się wówczas nazywał ktoś, kto pomagał paniom bibliotekarkom ;-). Miałam II miejsce w szkole pod względem czytelnictwa (a nikt nie wziął pod uwagę, że korzystałam również z biblioteki publicznej ;-). Później różnie bywało - czasem czytałam mniej, czasem więcej. Teraz znów staram się czytać jak najwięcej, na ile czas pozwoli. Jest przecież tyle książek które chcę przeczytać, a stosik ciągle się powiększa.

Czym kieruję się w wyborze książek? Lubię zaczynać książkę od końca, tzn. czytam najpierw notkę na tyle okładki. Po tym wiem czy dana książka mnie zainteresuje. Ewentualnie czytam kilka-kilkanaście pierwszych wersów. Wskazówką dla mnie jest też recenzja książki, polecenie jej przez kogoś, lubiany przeze mnie autor.

Najchętniej czytam beletrystykę, lubię też wiersze. Nie przepadam za kryminałami, choć zrobiłam parę wyjątków dla książek z tej dziedziny i nie żałuję. Nie trawię sf - naprawdę próbowałam ją polubić, ale nie - to nie dla mnie. Nie lubię romansów, nie uznaję komiksów. Jednak nie potępiam tych którzy lubią te gatunki literackie, każdy czyta co lubi, najważniejsze, że czyta.

Podsumowując - lubię czytać i lubię tych którzy czytają ;-).

Pozdrawiam,

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...