Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dla dzieci. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dla dzieci. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 25 czerwca 2012

"Franklin wymienia się kartami" Sharon Jennings oraz inne książki z tej serii


źródło: Wydawnictwo Debit
Nota wydawcy:
Nowa seria przygód dobrze znanego dzieciom zielonego żółwia, występującego w kilkudziesięciu pozycjach książkowych, w animowanym serialu telewizyjnym oraz w kilku pełnometrażowych filmach. W tej serii każda książka zawiera pełną przygodę Franklina i jego przyjaciół, tyle że przedstawianą w skrócie i opisaną łatwym językiem. Proste zdania i nieskomplikowane słowa to zachęta dla dziecka, które właśnie uczy się czytać. Przedszkolaki mają doskonałą okazję, by zacząć naukę czytania ze swoim ulubionym bohaterem, a sześciolatki i starsze dzieci zapewne przeczytają łatwy tekst samodzielnie. W tej serii ukazano przygody znane dzieciom z telewizji, jednak zawsze w nieco zmienionej wersji – bez niespodzianki nie byłoby przecież zabawy.




Moja opinia: 
"Franklin wymienia się kartami" to nowy pomysł na kolejną książeczkę. Franklin zaczyna kolekcjonować karty z superbohaterami. Zaraża tą pasją swoich przyjaciół. To książka o zwykłym zbieraniu kart, a uczy systematyczność, konsekwencji w dążeniu do celu, koleżeńskości, współpracy, wspaniałomyślności. 

Sympatycznego żółwika Franklina zna chyba każde dziecko. Jeśli nie z którejś z licznych książeczek to chociaż z telewizji. My najpierw poznaliśmy Franklina ze szklanego ekranu. Poznaliśmy i polubiliśmy, dlatego gdy zobaczyliśmy książeczkę, po wydaniu okrzyku: O! Franklin!, bez wahania wzięliśmy ją z półeczki. Od tej chwili ta seria książeczek jest w stałym repertuarze czytelniczym i nie opuszczamy bez niech biblioteki. Franklin jest małym żółwiem i wraz ze swoimi przyjaciółmi przeżywa masę przygód - tych codziennych i tych niezwykłych. Miło jest mu towarzyszyć. Mały czytelnik, zasłuchany, mimochodem poznaje świat. Żółwik uczy poprzez swój przykład prawidłowych zachowań i właściwego postępowania. Oprócz funkcji dydaktycznych seria przede wszystkim bawi i pozwala bardzo przyjemnie spędzić czas. Jako, że Franklin jest żółwim chłopcem książki na pewno spodobają się chłopczykom, ale nie ujednolicajmy, dziewczynki też bardzo lubią tę serię.

Książki są idealne dla dziecka uczącego się czytać samodzielnie - litery są duże, wyraźne i nie sprawiają problemu niewprawnemu jeszcze czytelnikowi. Napisana przystępnym i zrozumiałym językiem. Tekst nie za długi, nie za krótki, w sam raz by dziecka nie znużyć i nie zmęczyć. W przerwach można pooglądać kolorowe, adekwatne do sytuacji rozwijającej się w książce (nie zawsze tak jest!), ilustracje. Młodsze chętnie posłuchają jak czyta mama i pooglądają obrazki.

Wspomnianą wyżej książkę napisała Sharon Jennings, tworzy ona serię o Franklinie razem z Paulette Bourgeois i Brendą Clark. Oto jakie przykładowo książki znajdziecie w kolekcji:
  • Franklin i noc pod namiotem
  • Franklin i niespodzianka
  • Franklin wielkim odkrywcą
  • Franklin mały zapominalski
  • Franklin świętuje
  • Franklin i wróżka Zębuszka
  • Franklin mały chwalipięta
i wiele, wiele innych.

Polecam całą serię!

Moja ocena: 5,5/6

Pozdrawiam,


poniedziałek, 18 czerwca 2012

"Nawet nie wiesz, jak bardzo Cię kocham" Sama McBratney'a

źródło: lubimyczytac.pl




Nota od wydawcy:
Czasami szuka się słów, żeby komuś powiedzieć, jak bardzo go kochamy. Ale miłość niełatwo jest zmierzyć. Wiedzą o tym najlepiej Mały Brązowy Zajączek i Duży Brązowy Zając z tej pięknej i wzruszającej opowieści o uczuciach, cieple i zrozumieniu.





Moja opinia:
Książeczka o wyrażaniu uczuć. Mały Zając mówi Dużemu Zającowi jak bardzo go kocha. Duży Zając zawsze znajdzie sposób, aby powiedzieć Małemu Zającowi, że kocha go jeszcze bardziej. Uroczemu przekomarzaniu się nie ma końca ;-). Licytują się i licytują aż… Mały Zając usypia. Duży Zając wtedy dopiero ma „ostatnie słowo”. W jaki sposób można najbardziej wyrazić swoją miłość? O tym przeczytacie w ostatnim zdaniu książki. Słodka opowiastka ucząca miłości i pomagająca dziecku w wyrażaniu i werbalizowaniu swoich uczuć. Rodzinna, domowa i pełna ciepła. Idealna dla małego czytelnika rozpoczynającego swą przygodę w świecie literatury. Dla mojej córki (5 lat) okazała się nieco infantylna, ale i tak wysłuchała lektury z przyjemnością.
Są też inne książeczki z tej serii. Polecam młodszym dzieciom. Tak od 2 do 4 lat. Starszym oczywiście też, jak mają ochotę przeczytać/posłuchać.

Moja ocena: 4,5/6

Pozdrawiam,



UPDATE:
Musiałam edytować ten post, bo dostję wiele e-maili odnośniej powyższej książeczki. "Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham" wypożyczyłam z biblioteki, więc nie mogę jej odstąpić ani sprzedać.

niedziela, 11 grudnia 2011

Seria o Martynce Gilberta Delahaye'a

źródło: lubimyczytac.pl
Ostatnio przeczytałam córeczce „Martynka jest chora”, ale chciałabym tu napisać o całej serii.

Lila uwielbia te książeczki. Po każdej wizycie w bibliotece musi którąś z „Martynek” zabrać do domu. Inaczej jest niepocieszona. Jeden zbiór opowiadań ma też na swojej półeczce. Książki z tej serii nie są z tych do przeczytania na raz - często do nich wracamy.

Podzielam entuzjazm mojej córki. „Martynka” to nie tylko ciekawe opowiadania. Spełniają też funkcję dydaktyczną. Powstały dosyć dawno (blisko 60 lat temu), ale nigdy bym tego nie powiedziała – są bardzo współczesne, zawsze na czasie.  Seria obejmuje bardzo wiele tytułów. Przykładowo:
Martynka w krainie jezior
Martynka u cioci Lusi
Martynka i Arka Noego
Martynka bawi się w teatr
Martynka i Dzień Mamy
Martynka i przeprowadzka
Martynka jest chora
Martynka w wesołym miasteczku
Martynka i wielkie sprzątanie
Każda z nich wnosi coś nowego do małego, dziecięcego świata. Pomaga zrozumieć rzeczywistość, odnaleźć się w niej. Sytuację przedstawioną w książce można odnieść do własnego życia i łatwiej się do niej dostosować.

Bohaterką jest kilkuletnia Marynka co sprawia, że głównymi odbiorcami książeczek są małe dziewczynki (co nie oznacza, że chłopcy ich nie polubią). Żeńska postać powoduje, że czytelniczki utożsamiają się z nią, silniej i bardziej emocjonalnie wczuwając się w jej przeżycia. Ułatwia to fakt, że Marynka jest mądrą i sympatyczną dziewczynką. Ma masę ciekawych przygód. Miło jest poznawać świat razem z nią. Często towarzyszy jej piesek Pufek i kotek Wąsatek.

Nie sposób nie wspomnieć tu o wspaniałych, realistycznych ilustracjach Marcela Marliera. Są cudowne, zachwycają na równi z tekstem. To nierozerwalny duet. Trudno sobie wyobrazić serię bez tych barwnych obrazków. Martynkę poznajemy na przestrzeni pewnego okresu czasu, co nie umyka ilustratorowi – dziewczynka ma raz dłuższe włoski, raz krótszą fryzurkę. Kolory, ładnie oddane wszystkie szczegóły, obrazki są jak żywe. Rzadko która książka jest tak pięknie ilustrowana. Marcel Marlier miał niebywały talent.

Niemały wpływ na popularność książeczek i sympatię czytelników ma fakt, że tłumaczenia podjęła się (w zdecydowanej większości) Wanda Chotomska – wspaniała pisarka i miłośniczka dzieci. Tekst jest nietrudny, zrozumiały dla dzieci w różnym wieku, ale mimo to słownictwo jest bogate i rozbudowane.

Moja ocena: 6/6

Polecam, polecam, polecam.





środa, 16 listopada 2011

"Psoty i kłopoty wróbelka Elemelka" Hanny Łochockiej

Trzecia część przygód rezolutnego wróbelka. A nie trzeba go chyba przedstawiać. Kto z nas nie zna tego małego rozrabiaki?.

źródło: lubimyczytac.pl
Hanna Łochocka stworzyła przesympatyczną postać, która wciąż i niezmiennie bawi kolejne pokolenia małych czytelników. I to się pewnie nigdy nie zmieni. Sama zaczytywałam się nim w dzieciństwie, a teraz z przyjemnością przedstawiam przygody wróbelka mojej córce. To książka ponadczasowa. Ostatnia część cyklu powstała w 1972 roku (poprzednie w 1955 i 1962), ale nic nie traci z upływem czasu. Nie ma w nieaktualnych słów i wyrażeń, niezrozumiałych dla dzisiejszego czytelnika sytuacji. A tego nie można powiedzieć o np. „Plastusiowym pamiętniku” czy opisywanym przeze mnie ostatnio „Cudaczku-Wyśmiewaczku”. Książki o wróbelku Elemelku są uniwersalne i ciągle aktualne pod względem treści.

"Psoty i kłopoty wróbelka Elemelka" to zbiór ciekawych i niesamowitych przygód małego ptaszka. Uroku dodaje fakt, że historyjki są rymowane, co sprawia, że szybko i rytmicznie się je czyta. Ja to bardzo lubię. Do tego napisane jest to z sensem, a nie aby tylko rym pasował, co nie jest niestety regułą. Łochocka poprzez swoje książki dydaktuje dzieci, ale czyni to w sposób przychylny, nienachalny. Opowiastki są życzliwe, pełne humoru i nauczają poprzez doświadczenia bohaterów-miłych zwierzątek. Kształtują prawidłowe zachowania społeczne, uczą prosperowania w grupie, ułatwiają poznawanie świata, podkreślają rolę przyjaźni. Autorka tworzyła literaturę uwzględniając dziecięce preferencje i to widac w każdym wersie.

W tej części wróbelek dużo rozrabia i psoci, ale nie sposób się na niego gniewać. Jest bardzo ciekawski przez co bez przerwy wpada w jakieś tarapaty, na szczęście zawsze wychodzi cało z wszelkich opresji. A pomysły ma nietuzinkowe. Któż jak nie on wpadłby na pomysł bohaterskiej walki z nadmuchiwanym krokodylem, odpoczynku na wentylatorze, ukrycia się przed kotem w worku mąki czy wystrojenia się w korale z jarzębiny? To wszystko przysparza mu niemało zabawnych, ale jednak kłopotów. Takie nietypowe przygody symulują bardzo wyobraźnię dziecka i wpływają na jego kreatywność.  

Seria książek o Elemelku to obowiązkowa pozycja dla każdego przedszkolaka i nie tylko, bo to chyba lektura dla szkoły podstawowej? Jeżeli miałabym polecić jakieś książki do czytania małemu dziecku to te na pewno znalazłyby się w ścisłej czołówce.
Cykl składa się z trzech części:
1. O wróbelku Elemelku
2. Wróbelek Elemelek i jego przyjaciele
3. Psoty i kłopoty wróbelka Elemelka

Moja ocena: 6/6

Gorąco polecam!

poniedziałek, 24 października 2011

"Cudaczek-Wyśmiewaczek" Julii Duszyńskiej

Kupiłam, bo coś mi się pałętało po głowie, że to fajna książka, polecana dla dzieci. Przyniosłam do domu i dopiero wtedy dopatrzyłam się, że to lektura dla klasy pierwszej. Hmmm, no cóż... książka najwyżej poczeka na swój czas - pomyślałam. Długo nie czekała. Nauczona doświadczeniem, że moja córka niekoniecznie zadowala się pozycjami przeznaczonymi dla dzieci w jej wieku (4 lata), pewnego razu zaczęłam czytać. No więc, czytam tak i czytam, zerkam na małą - słucha. W końcu stwierdziłam, że jednak trzeba będzie odłożyć  lekturę.
- Wiesz co, córciu, nie będziemy czytać tej książki, za mała jeszcze jesteś.
- Ale ja chcę, czytaj mi.
No i przeczytałam. Całą. Córka była zainteresowana i wyraźnie jej się podobało.

źródło: lubimyczytac.pl
"Cudaczek-Wyśmiewczek" to zbiór zabawnych opowieści, których bohaterami są dzieci posiadające niezbyt miłe dla otoczenia przywary. Jest dla przykładu panna Obrażalska, Kasia, która czesać się nie lubiła, pan Złośnicki, pan Beksa. A Cudaczek-Wyśmiewaczek to mały złośliwy ludzik, "licho niepoczciwe, które nie je, nie pije, tylko wyśmiewaniem żyje". Przyczepia się do niegrzecznych dzieci i wyśmiewa ich wady. Niekiedy, całkiem niechcący, dziecko ulega pod jego wpływem miłej odmianie. Na koniec Cudaczek-Wyśmiewaczek przemienia się w Cudaczka-Śmiejaczka, ale jak do tego doszło doczytacie sami.

Książka została wydana w 1947 roku. Chociaż tematyka jest wiecznie aktualna to język nieco trąci myszką. Dużo wyrazów i sformułowań, które wyszły z użycia, często za sprawą przedmiotów które już nie mają zastosowania w dzisiejszych czasach. Trzeba wytłumaczyć dziecku.

"Cudaczek-Wyśmiewaczek" jest napisany przystępnie dla małego odbiorcy, z humorem. Bawi i uczy. Pod wpływem historyjek dziecko analizuje brzydkie zachowania bohaterów i wyciąga wnioski. Kto wie, może lektura sprawi, że dziecko poprawi swe postępowanie?

Moja ocena: 5/6

Pozdrawiam,

wtorek, 21 czerwca 2011

"Wędrówki Misia Uszatka" Czesława Janczarskiego

Na dobranoc – dobry wieczór
miś pluszowy śpiewa Wam.
Mówią o mnie Miś Uszatek, bo klapnięte uszko mam.
Jestem sobie mały miś, gruby miś,
znam się z dziećmi nie od dziś.
Jestem sobie mały miś, śmieszny miś,
znam się z dziećmi nie od dziś!

Któż nie zna Misia Uszatka? Bajka mojego dzieciństwa, chętnie oglądana i uwielbiana przez kolejne pokolenia dzieciaków. I słusznie. Bajka idealna. Bez przemocy, wulgaryzmów, krwi, flaków, wypadających gałek ocznych i urywana głów. Bajka, którą można włączyć dziecku bez nerwowego zerkania, czy aby nie dzieje się coś niepokojącego na ekranie. Ma się tę pewność, że dziecko nie tylko miło spędzi czas, ale też się czegoś nowego nauczy. Ciekawe przygody Misia i jego przyjaciół, mili bohaterowie, lalkowa animacja i te cudnie wykonane postacie. Serial ma charakter wychowawczo-dydaktyczny, każdy odcinek to historyjka kończąca się morałem.

źródło: empik
No, ale miało być o książce.... Oglądałam serial zanim nauczyłam się czytać, ale na przygody misia spisane na papierze trafiłam dopiero jak zainteresowała się nimi moja córka. Od tej pory w każdym lilkowym stosiku musi się znaleźć ta pozycja. Czesław Janczarski jest autorem wielu książeczek dla dzieci, ale seria o Misiu Uszatku jest chyba najbardziej znana i lubiana (pewnie także za sprawą filmu). Miś Uszatek to ukochany bohater przedszkolaków. Jest tak lubianą pluszową zabawką, a jednocześnie partnerem w zabawie i przyjacielem. W książce opisane są sprawy najbliższe dziecku, codzienne sytuacje z domu czy przedszkola. Ponadczasowe i aktualne do dziś. Każda kolejna historyjka porusza nowy temat, dostarcza maluchowi wiedzy, pomaga poznawać świat. Poznajemy Misia Uszatka i jego miłych przyjaciół: pajacyka Bimbambom, Gumowego Słonia, małpkę Fik-Mik, lalki, Murzynka Bimbo i wielu innych. Z książki dowiadujemy się w końcu, dlaczego miś ma właściwie klapnięte uszko i do czego stało ono mu się wielce przydatne.

„Wędrówki Misia Uszatka” są podzielone na dwie części: Gromadka Misia Uszatka i Bajki Misia Uszatka. W pierwszej opisane są wesołe przygody misia i jego przyjaciół oraz historyjki wyjaśniające wiele niezrozumiałych dla przedszkolaka kwestii, w drugiej sympatyczny niedźwiadek opowiada bajki. Cała książka składa się krótkich, 1-2 stronicowych opowiastek, które nie są w stanie znudzić nawet najmłodszych dzieci. Można czytać po jednej, a starszym dzieciom, które potrafią się dłużej skupić, kilka na raz. Nie sposób też nie wspomnieć o ujmujących ilustracjach Zbigniewa Rychlickiego. Dodatkowo uprzyjemniają one lekturę.

Sympatyczne postacie, wesołe przygody, ciekawie wyjaśniane sytuacje z otaczającego dzieci świata sprawiają, że kolejne pokolenie jest zafascynowane sympatycznym niedźwiadkiem z oklapniętym uszkiem. Polecam dzieciom małym i dużym.

Pora na dobranoc,
bo już księżyc świeci.
Dzieci lubią misie,
misie lubią dzieci.

Piosenka Misia Uszatka: słowa napisał Janusz Galewicz, muzykę skomponował Piotr Herte, śpiewał Mieczysław Czechowicz.

Pozdrawiam,

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...